Laat ik maar eens bij het begin beginnen. Hoe ben ik met fietsen begonnen. Het is allemaal gekomen doordat Hennie Kuiper in 1977 won op de Alpe d’Huez. Ik zat voor de buis gekluisterd voor deze memorabele etappe. Helaas won mijn held niet de Tour maar werd 2e. Mijn belangstelling voor het wielrennen was geboren. Ik was pas 11 jaar en racefietste zelf nog niet. Ik mocht wel met mijn vader mee naar de nacht van Linne. En raad eens wie daar won…Jawel Hennie. Een passie was geboren. Het duurde nog een paar jaar voordat ik zelf mijn 1e racefiets kreeg. Het was mijn 14e verjaardag. Daarvoor ging ik wel eens mijn mijn vader fietsen op zijn ‘racefiets’ een trimfiets waarvan de spatborden waren afgesloopt. We hadden maar een parkours in die dagen en dat zou nog jaren duren: DE MEINWEG. Mijn 1e fiets was een Peugeot met simplex onderdelen. Het spreekt voor zich dat ik dolgelukkig was met mijn nieuwe aanwinst, eens te meer omdat mijn held op dat moment voor de wielerploeg van Peugeot fietste. Dat verklaart ongetwijfeld mijn keuze. Op mijn verjaardag, het was een zondag, gingen pa en ik meteen een rondje Meiweg doen. Ik zal nooit vergeten, en hij waarschijnlijk ook niet, dat ik op de terugweg onder het viadukt onder de IJzeren Rijn door in Kitskensberg op een enorme steen reed. Het ging behoorlijk hard en ik viel hard op mijn hoofd. Helmen die had je in die tijd nog niet. De schade viel mee, ik had al een harde kop in die tijd. De fiets was wel beschadigd een paar spaken kapot en het wiel scheef. Een jaar later kwam ik bij Piet Daemen en die zei meteen tegen mij: waat hobs dich gedoan. Ik was me van geen kwaad bewust maar bij de val bleek dat mij vork naar binnen was gebogen. Ik vond het al vreemd dat ik in de bochten met mijn voeten tegen het wiel aankwam. Dit verklaard wellicht mijn nog steeds beroerde bochtenterchniek. Piet heeft er een nieuwe vork ingezet en heeft me meteen overgehaald om lid te worden van TWC Posterholt. Daar had ik wel oren naar als fietsgek in spe en zo werd ik het op dat moment jongste lid van de club

Rowi is terug met verhalen van een fietsgek. Dit zijn verhalen uit een rijke fietshistorie en gaan daarom vaak over het verleden maar ook over nu. Niet over de actualiteit want daarvoor hebben wij de onvolprezen Paparrazi al voor maar gewoon wat mij op dat moment invalt. Iedere vrijdag probeer ik hier een nieuw verhaal te publiceren.

Al weken werd er naar toegeleeft: het eifelweekeinde. Want de 2 dagen zijn nu wel definitief uitgegroeid naar 3 dagen. Het hoogtepunt van het jaar moest het worden en dat werd het ook. Even dreigde het weer nog roet in het eten te gooien maar het bleef droog en zonnig.

Onze uitvalsbasis was hotel Zur Krone maar de knechten zoals ikzelf werden verbannen naar een kamer boven de plaatselijke kapsalon. Hier begonnen ook de dagelijkse discussies vooral bij de B-rijders. Ga je mee met de A of met de C. Uiteindelijk was na de vrijdagmiddagetappe de B groep voor het eerst dit jaar het grootste! Voor mij geen discussie ik ga voor A. Zo vaak heb je niet de kans om Piet D. te volgen achter zijn brommer onder begeleiding van vrolijke schlagermuziek. Met John V. zette ik mij op kop. Dat ging goed tot de eerste berg en daar was het meteen koers het slagveld was niet te overzien. Mijn Angstgegner Jackie uit Baexem probeerde er meteen op en over te gaan. Dankzij Peter werd die poging geneutraliseerd. Ik hoef eigenlijk niet te vermelden dat Pascal buiten categorie op de voet gevolgd door Ralf en Ronnie G.

In de avond gingen we het dorp verkennen. In 5 minuten waren we weer terug. Een aantal waren doorgelopen naar het volgende dorp waar ze om 23.00 uur van het teraas af moesten. Met de zware dag van morgen lag dus iedereen vroeg op bed.

Zaterdag: vandaag ging het gebeuren A en B waren zenuwachtig alleen de C-rijders maakten zich geen zorgen, die gingen lekker fietsen. Zoals belooft ging het bij Lutz meteen omhoog. Ik had me de kop zo gek laten maken dat ik als laatste bovenkwam. ik kon nog net aanklampen bij Fred en Peter. Het stuk daarna vond ik het zwaarste van de 3 dagen. Het ging constant bergop en af en onder het beulswerk van Dennis en Wolfman moest ik lossen en reed ik net voor de bezemwagen. Voor de pauze ging het knalhard in een afdaling naar de Rijn. Er waren er met bijna 90 op de teller. Met deze snelheid misten we uiteraard een pijl naar links zodat we weer een heel stuk terug bergop moesten onder geknotter van Piet die stiekum zat te lachen. De pauze in Ballarach was goed en welverdiend. kaffee und kuchen voor de meesten, Ricorotto of zoiets voor de echt hongerigen. Wat ik had verwacht gebeurde ook, na de pauze begon het. Na klam 400 m over een kasseiweggetje ging het steil omhoog. Piet die riep de stijgingspercentages van zijn GPS af, het ging weg tot 24%! Hier werden de mannen van de jongens gescheiden en kon ik Sjaak eindelijk kwijt spelen! Van het prachtige uitzicht op de rijn en een of meer kastelen hebben we niets gezien. Daarna even rust? Nee hoor nog zo’n col, zo mogelijk nog steiler. Ralf ging hier zig zaggend of was het zag ziggend naar boven. Nu zat iedereen kapot tot grote vreugde van Piet! Het was tijd voor de finale een lange maar niet zo steile klim. Ik had mijn krachten goed verdeeld want ik haalde mijn eerdere kwelgeesten in tot ik aan het wiel zat van Ronnie G. Ralf reed voor ons en waar was Pascal? Achter ons!! Na weer een supersnelle afdaling waren we al weer in Oberfell. De chagerijnige ober wilde ons niet meer op het balkon hebben want dan moet hij iedere keer te trap op. Maakt niet uit het malz en bier smaakte er niet minder om. Ik hoorde ook spannende verhalen uit de B-groep. OOK daar hadden zich hele gevechten afgespeeld op het scherpst van de snede. Ik zag dat verschillende renners in de bezemwagen zitting haden genomen. Er schijnt deze avond menige fles wijn erdoor zijn gegaan. Ik lag allang op apegapen.

Op zondag een primeur voor TWC: het eerste cultureel uitstapje in ons bijna 35 jarig bestaan: we gingen naar de Deutche Eck om ons te laten fotograferen voor het beeld van Kaiser Wilhelm. In een grote groep gingen we achter de brommer aan. Een klein valpartijtje van René tot gevolgm gelukkig zonder erg. In Koblenz sprongen de vele wandelaars en fietsers weer links en rechts toen ze die gele meute aan zagen komen. De Eck en het standbeeld waren mooi alleen de fotograaf was in geen velden of wegen te bekennen. Het bewijs dat er toch een foto is genomen is samen met andere foto’s te zien op onze website www.twcposterholt.nl Op de terugweg was er nog een bergje waar sommigen zoals John H. te St O berg zich volledig op storten. Een speciale vermelding voor Wim D. die weer es liet zien nog steeds over klimmerscapaciteiten te beschikken. Ik kreeg dit keer Wolfman niet uit mijn wiel. Het leek net Sjaak die ook iedere keer weer terugkomt.

Het was weer een superweekeinde en iedereen bedankt die ook door de voorzitter bedankt is en Rinze: volgend jaar je vakantie anders palnnen!

Na de generale repetitie van vorige week woensdag was het nu tijd voor het echte rondje st. Pieter. Het was weer druk aan de start bij Liebes als laatste voorbereiding op de eifeltocht denk ik. Een grote groep A-rijders had zich gemeld voor het rondje over o.a de Zonneberg. genoeg men om op kop te rijden dus! Na het voorrijdens had ik de ronde nu perfect in de kop zitten zodat we ons nergens meer verreden hadden dit keer. Op de Geulhemmerberg was John H. weer de eerste aanvaller van de dag en hij snoepte de eerste bergpunten mee. De doorsteek over de Maas ging ook voorspoedig. Bij de st Pieter (de kerk) moesten we te voet want er was een bijloft aan de gang. John V. keek zijn ogen uit want er kwam genoeg voorbijgerend in de omgeving. De Zonneberg, Eben-Emael en de Hallembaye werden gezwind genomen al ging het dit keer niet in een grupe compacto. Al vroeg waren wij bij de pauzeplaats in Eysden waar we weer lekker buiten konden zitten. Daarna zette John V. zich op kop van de groep en hij is er niet meer weggeweest al kreeg hij assistentie van Frank, de voorzitter en ondergetekend. De andere John weigerde echter op kop te komen. Waarschijnlijk door een slechte moraal na (alweer) een lekke band. Op de Kruisberg en Maasberg was het volop koers en ik kreeg weer commentaar op het gestuiter op de keitjes. Daarna ging het in een hoog tempo naar huis waar we net na 3 uur alweer bij de Klomp op het terras konden neervleien.

De rest van de week staat ook in het teken van het fietsen met zondag en maandag de Eneco tour en natuurlijk vanaf vrijdag de eifeltocht die welliswaar naar de Moezel gaat dit keer. Op zondag en maandag was TWC weer present en volgens mij is dit weer vlekkeloos verlopen, inderdaad, dankzij de inzet van iedereen en Rinze in het bijzonder. Ik stond maandag met Piet V weer bij een oversteekplaats waar we met maar liefst 8 man! stonden. Hier kon niets meet fout gaan. Van de sprint heb ik weinig meegekregen. In een flits was het hele peloton voorbijgevlogen. Het was wel weer mooi om dit allemaal mee te maken.

Dat is wat John Vogels woensdag zei. De A- groep is eindelijk verstandig geworden en ik kon dat alleen maar bevestigen. Het was dik boven de 30 graden en de mussen vielen dood van het dak. Ik een rustig tempo werd er naar de Witte Stein gereden. Na woensdag een B-route en zaterdag een C-route vond ik het nu tijd om weer eens een A-route te rijden. Ik had Huub ook verwacht maar nu was ik dus de enige die in een week tijd met alle drie de groepen was mee geweest en allemaal met groot plezier. Op het einde van de rit, we waren toen al in Brugge, ging het tempo roch omhoog. Ik dacht zelf een lekker rustig stukje op kop te kunnen rijden maar werd opgejaagd door Peter Schmitz. Die dacht die C-rijder kunnen we makkelijk hebben. Ik heb me natuurlijk niet laten kennen en daarom werd er in de finale weer eens in volle vaart de Meinweg afgejaagd. Dus dat verstandig rijden van John is ook maar zo lang het duurt en nu zullen ze mij wel de schuld geven.

Voor de leden die meehelpen bij de Enecotour den eraan dat jullie op zondag verwacht worden om 9.30 uur en op maandag om 12.30 uur in de kantine van stadstoezicht van de gemeente Roermond in de Slachthuisstraat. Het wordt vast op allebei de dagen weer een mooie happening!

De grootste klassieker onder onze TWC tochten is ongetwijfeld die naar Val Dieu. Ontelbaar keren al gereden, alleen nog niet met de C-groep. Omdat ik in mijn vakantie niet gefietst heb sta ik nog steeds te trappelen om het stalen ros te bestijgen. Ik dacht daarom; "ik ga mee met de C" en ik moet zeggen ik heb me goed geamuseerd met de "oudjes". Jullie hebben het verhaal van Paparazzi al kunnen lezen maar ik heb Paparazi zelf de hele rit niet gezien. Hij moet dus ergens in de berm tussen de struiken gelegen hebben om ons op te wachten om zijn plaatjes te kunnen schieten.

Ik dacht eerst "ik ga niet op kop want dan krijgen we commentaar" maar het waaide flink uit het Zuien en toe Huub me kwam vragen om de onvermoeibare Wim en de clubkampioen eens af te lossen heb ik me snel over laten halen. En dat ging goed, we hebben geen klachten gehoord, net als ik gaat Huub met de A, B of C groep mee. het maakt ons allemaal niks uit als we maar lekker een stukje kunnen fietsen.

De meeste C rijders waren al een paar jaar niet meer in Val dieu geweest en ze keken er dus van op dat de weg hier en daar een stuk is verbeterd. De slechtste stukken zijn er nu uit. Het ging de C mannen goed af, er waren wel een aantal afhakers maar dat was van te voren al voorzien. Ik zelf was blij toen we in Margraten waren want ik had een berehonger. Naast een heerlijk stuk staekbaerevlaai heb ik ook nog een koffie, 2 cola en een tosti besteld. Henk was er niet bij maar een broodje gezond (zeg maar een heel brood) was er voor Herm die er nog mee zat te worstelen toen iedereen al op de fiets zat.

Na de pauze was het warm, vooral in het Haasdal, waardoor er niemand het initiatief durfde te nemen en Huub het daarom in de sprint maar afmaakte. Af en toe moet je de knechten ook iets gunnen! Voorspoedig ging het naar Postert waar bij het nieuwe café de Klomp nog op het terras hebben gezeten. Ik ben even binnen gaan kijken en het was er onherkenbaar veranderd.

Tot slot mijn complimenten voor de mede Raboracers Frank en Mario die 2e en 5e zijn geworden in Melderslo. Ik weet het niet precies maar volgens mij was het een ATB wegrace en dat is wel aan die heren besteed. Goed gedaan manne!

Jan Paparazzi was me natuurlijk al voor maar ik wil mijn versie van het verhaal hier ook nog wel kwijt. Na een geweldige rondreis door Sri Lanka en een paar dagen relaxen op de Malediven was het weer heerlijk om weer op de fiets te kunnen kruipen. Na 2 dagen rondhangen in vliegtuigen en op vliegvelden is er niets beter tegen de jetlag dan een lekker stukkie fietsen. Zaterdag meteen met de club mee met een verassingsrondje van de voorzitter. Het werd uiteindelijk een rondje Helden onder leiding van Huub en vooral de vlaai bij Smeets die smaakte heerlijk. Op vakantie was ik weer een paar kilo’s kwijt en ik was ook nog wel moe maar ik moest woensdag alweer klaar zijn voor het rondje over de St. Pietersberg. Na 2 dagen werken, wat viel dat tegen na zo’n mooie reis, mocht ik alweer de fiets op. Alle weersvoorspellingen, inclusief het onvolprezen buitenrader, voorspelden regen in de morgen, middag en avond. Nooit meer naar luisteren of naar kijken en niks van aantrekken want het was een fantastische dag met op het einde een klein spatje regen. In het zuiden scheen zelfs de zon. Dus volgen keer: gewoon komen fietsen, waer of gein waer.

Ik kreeg wat commentaar op mijn route door Maastricht. Om aan de andere kant van de Maas te komen moet je nu eenmaal een brug over en om de vele stoplichten te vermijden had ik een alternatieve route gekozen via Randwijck. Het leverde wat geslinger en gedraai op maar wel maar 3 stoplichten dus dat viel best mee heer Paparazzi. Alleen bij het bonnefantenmuseum ging ik de fout in tot ergernis van sommigen. Als ik de hele route precies zou kennen dan hoeven we die ook niet meer voor te rijden! Deze dag was juist bedoeld om deze kleine onvolkomenheden uit het parkours te halen. Het rondje via de Zonneberg over de st Pieter en het stukje door Bels blijft er mooi en voor de meesten nog steeds onbekend. Ook de pauzeplaats in Eijsden was een groots succes. De vlaai, de croqs en de drank was niet aan te slepen en staat vliegensvlug op tafel. Het was inderdaad aan John te merken want voor de pauze regende het aanvallen in een poging om de bergprijs te verwachten en na de pauze niet meer te zien. In de eifeltocht zal er extra op hem gelet moeten worden want dat is de man in vorm en een gevaarlijke outsider!

Na de pauze ging ik nog eens de fout in omdat ik een weggetje te vroeg indraaide. Dit leverde een prachtig stukje op maar wel een km of 15 extra. We moesten toch trainen voor de eifeltocht dus die paar extra km’s zijn alleen maar goed al werd het me niet door iedereen in dank afgenomen want er zaten er al een paar kapot. Niet Willy Beurskens want die had nog een paar snedige demaragges in het vat zitten. Ook de beklimming van de Maasberg zal niet door iedereen even gewaardeerd worden. Maar jullie weten dat de routeuitzetter van vandaag een zeer gewaardeerde keienvreter is vooral als die ook nog eens bergop gaan. Als je de Koppenberg of Patersberg gewend bent dan rij je de Maasberg met het buitenblad op! Wie gaat er volgens jaar mee naar de RVV??

Op het laatst begon het dus toch nog een druppeltje te regenen en als een haas ben ik ervandoor gegaan mijn groep in de steek latend in de wetenschap dat ze onder leiding van frans toch wel thuis zouden komen. Ik weet niet of ze het droog hebben gehouden. Voor diegenen die er niet waren, jullie krijgen nog een 2e kans op 22 augustus. Wie weet tot dan!

Ik zag dat het alweer een tijdje geleden was dat ik heb geblogd. Je moet er ook maar de tijd voor hebben. Na het drukke voorseizoen ben ik weer lekker met de club gaan fietsen met A, B en C! Dat maakt mij niet zoveel uit. Het waren wel allemaal ritten van dik boven de 100km.

Bijzonder om te vermelden en toch altijd weer een hoogtepunt was de rit naar Obermaubach. Hoe ver was het en hoe heet! John H. had Huub zover weten te krijgen deze tocht op zich te nemen maar helaas kon de heer Hillen zelf niet deelnemen vanwege lichamelijk ongemak. Gelukkig hadden we nog net 10 man bij elkaar weten te sprokkelen zodat de bus met alleen Jack met ons meeging. De route voert meteen door rustige binnenweggetjes langzaam richting de Eifel. Na een paar warme en benauwde dagen was het heerlijk. In de snelle afdaling naar Obermaubach gebeurden gelukkig dit keer geen ongelukken. Allemaal een känchen cafe en een groot stuk kuchen en we konden er weer tegenaan. En dat was ook nodig want tot onze grote verrassing gingen we terug naar Schevenhutte waar iedereen veel te hard begon op het vals plat. Ha, ha ik kende deze klim en wist wat er kwam en kon in een strak tempo naar boven rijden. Wel een mooie klim en afdaling. Maar nu moesten we nog terug en ik had al 115 km op te teller. Dat werden er meer dan de ons beloofde 140 km. Het was ook al warmer geworden en de onvermoeibare Huub, met al die km’s in de benen en ik bleven lang op kop sleuren. Als het zo door zou gaan kom ik aan 200 km vandaag dacht ik. Het ijsje, zeg maar IJS waar sponsor Ton op trakteerde In Karken, kwam voor mij precies op tijd. Anders was ik niet meer thuis gekomen. Ondertussen gingen vandaag onze gedachten uit naar die mannen in de Marmotte hoe zou het die vergaan en natuurlijk naar de onfortuinlijke Wim die nog steeds in het ziekenhuis in Tilff verblijft. Ik hoorde later dat de mannen het allemaal goed hebben gedaan onder aanvoering van ijzervreter Sjaak die met het nummer van Wim heeft gefietst. Allemaal dik goud behalve Sander maar die z’n tijd komt nog wel. En Wim, die moet nog een flink tijdje plat liggen, van harte beterschap!

Een andere ijzervreter Frans was ondanks een gehavende knie ook present in de helse rit naar de Eifel. Op het laatst reed hij zelfs weer als vanouds op kop. Hij vroeg ons of we volgende week zin hadden in de route De Smockelaar. De meesten zeiden daar ja op en een week later waren we weer met z’n tienen. Ook nu was het s-morgens best lekker al leek het wel herfstweer met veel wind op kop. Om 11.15 waren we al in Slenaken en zaten we alweer achter de vlaai. Daarna ging het na een paar knoebelen zoals de Piemert en Bergenhuizen met Ralf, die er ook geen genoeg van krijgt, en Ger op kop in een flink tempo naar huis. Het ging hard maar ik heb niemand horen klagen zelfs Sjra niet! Wel toen het in Deelgaarde begon te regenen, eerst zachtjes en daarna met pijpestelen. Warm hadden we het nu niet meer. Ik vond het wel jammer dat de BBQ niet door ging vandaag want dat was er wel ingegaan vandaag en nu moest ik zelf koken. Maar ja, er waren veel te weinig deelnemers dus had ik pech.

Jullie zullen wel weer een dikke maand op een nieuw bericht moeten wachten want ik verruil ons kikkerland weer voor wat meer tropische oorden. Ik hoop jullie allemaal te zien op 12 augustus of op 22 augustus voor het rondje st Pieter. Ik beloof jullie dit keer niet zoveel stoplichten (maar 1 of 2) en beter weer als vorig jaar. Dit is de ideale voorbereiding op de eifeltocht want wie de Zonneberg en al die andere hellingen is opgereden die kan de week erna knallen!

Eigenlijk heet het Maastrichts mooiste maar een Duitse vrouw vroeg mij onder het lopen waarom dat zo is. Het antwoord is heel simpel. Het parcours is schitterend en voert door het centrum van Maastricht via chateau Neercanne naar België en weer terug naar de Markt. Alleen moet je onderweg bij km 6 en km 9 een paar steile klimmetjes over. Er deden een dikke 2000 lopers mee aan deze loop, weer meer dan vorig jaar. Ik ging maar in het middelste startvak staan. Een plaats waar ik thuishoor. Mijn collega Marcel stond vooraan. De omroeper riep voor de start dat de temperatuur was opgelopen tot 27 graden en raadde ons aan om veel te drinken onderweg. Later hoorden we dat het bij ons om 10 uur al was begonnen met regenen. Ik ging lekker met de meute mee en starte nu eens niet te snel. Gelukkig maar want na 6 km ging de weg inderdaad steil omhoog. Veel mensen wandelden hier. Het was net de RVV. Wel heel mooi want boven het chateau kwamen we uit. Daarna weer een klimmetje over een fietspad in kanne waar ik ook wel een gefietst heb. Het lopen ging nog steeds lekker en naar de tijd kun je beter niet kijken. Mijn 10 km tijd lag 10 minuten boven de Venloop. Er waren veel drank en sponsposten en overal heb ik wat gedronken want het was benauwd. Zwaar kreeg in het pas na de afdaling waar ik wat verloren tijd probeerde goed te maken. In tegenstelling tot fietsen kun je met lopen niet echt herstellen want die benen staan niet stil. De laatste 3 km waren echt afzien. De laatste km ging langs het Vrijthof en daar krijg je weer moraal van al die mensen aan de kant. Mijn einddtijd was 1 uur en 24 minuten. Van de mannen senioren (alle mannen tot 45) was ik 644 van de 850. Het was mijn eerste 15 km, dit kan dus beter. Klik op de link voor een filmpje:

http://www.prorun.nl/index.aspx?FilterId=1048&ChapterId=3418&ContentId=35104

Bij e finish lag de medaille en de stukken vlaai en klaar. Na 5 minuten uithijgen had ik wel zin in een stuk rijstevlaai. Een goed teken dat ik niet helemaal stukzat en dat moet ook.

Ik heb de afgelopen weken weinig tijd om te bloggen, ja zo heet dat tegewoordig. Ik loop dus wat achter in mijn berichtgeving. Het voorjaar zit er op. Het werd afgesloten met de Steven Rooks Classic. De berichten daarover hebben jullie al kunnen lezen bij Jan Paparazzi. Met 5 deelnames op 6 voor mij al een echte klassieker, met mooi weer dit keer. Met de Rabaracers en gastrenner Rogier zijn we lekker samen gereden in een goed tempo echter zonder echt tot het gaatje te gaan. Ook wel een keer leuk.

Voor mij geen grote ronden dit jaar dus er is weer eens tijd voor andere dingen. Ik hoorde van Bert dat er sinds dit jaar weer trainingswedstrijden gereden worden op de baan in Baarlo. Ik heb daar goede herinneringen aan maar ik heb ff gekozen voor het hardlopen met 15 km bij niet Limburgs mooiste maar Maastricht mooiste dat in hetzelfde weekeinde valt. Een mooie loop met start op de Markt over de st. Pietersberg. Geen makkie dus en dat voor mijn 1e 15 km in 23 jaar! Ik ga dus niet voor een tijd maar vooral voor het uitlopen met als doel later dit jaar de halve Marathon van Eindhoven.

Ik heb al mijn doelen gehaald dit voorjaar met toch als hoogtepuntje de Powerman te Horst. Dit laatste smaakt naar meer, er is nog een duathlon in Venlo in september. Ik heb ook veel geleerd dit voorjaar, ja en  at op je ouwe dag. Van krachtttraining val je ook. Het is belangrijk om ook je rompspieren (buik- en rug) en je lenigheid te verbeteren. Veel wielrenners o.a. Gesink doen dit ook. Ik heb gemerkt dat het echt goed is en ik ga dus wekelijks of vaker naar de sportschool voor een Body Balance klasje. Veel leuker dan spinnen! Verder heb ik ook ervaren dat je niet altijd veel hoeft te fietsen om hard te gaan en dat geldt vooral voor het hardlopen dat duurtrainingen de basis zijn en dat het niet goed is om altijd zo snel mogelijk te lopen of te fietsen. Ik zie er al naar uit om het geleerde in de praktijk te brengen, ik ben er al mee bezig.